Andrzej Tadeusz Bonawentura Kościuszko herbu Roch III
(ur. 4 lutego 1746 w Mereczowszczyźnie, zm. 15 października 1817 w Solurze) generał polski i amerykański, inżynier fortyfikator, brał udział w wojnie
o niepodległość USA, Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej
w insurekcji 1794.

 

     Po ukończeniu szkoły średniej kształcił się w Szkole Rycerskiej, następnie jako stypendysta królewski wyjechał do Paryża.W 1774 w stopniu kapitana artylerii powrócił do kraju. W 1775 wyjechał do Ameryki, by wziąć udział w walce
o niepodległość Stanów Zjednoczonych.
Jako inżynier wojskowy fortyfikował Filadelfię i obozy amerykańskiej armii północnej. W październiku 1775 mianowany został przez Kongres pułkownikiem. W walkach szczególnie odznaczył się przy oblężeniu Saratogi (1777), w 1783 mianowany został generałem brygady.


      W następnym roku wrócił do Polski i osiadł w swym majątku Siechnowicze. W 1789 powołany został do wojska polskiego w stopniu generała-majora. W 1792 w czasie wojny polsko-rosyjskiej walcząc w armii koronnej odznaczył się
w bitwach pod Zieleńcami, a zwłaszcza pod Dubienką. Po przystąpieniu Stanisława Augusta do Targowicy podał się do dymisji i wyjechał do Lipska.
Przewidziany na przyszłego wodza powstania w Polsce, brał udział w pracach sprzysiężenia powstańczego 1793-1794. We wrześniu 1793, uznając brak możliwości zorganizowania skutecznego powstania narodowego, wyjechał do Włoch. Powrócił do Polski w marcu 1794.


      Po ogłoszeniu insurekcji w Krakowie (24 III 1794) Kościuszko objął władzę dyktatorską jako Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej. W czasie trwania walk stosował nową taktykę
w zakresie współdziałania broni, starając się rekompensować niedostateczne uzbrojenie
i wyszkolenie armii powstańczej.
Rozbicie wojsk rosyjskich pod Racławicami
(4 IV 1794) umożliwiło spokojniejsze organizowanie armii polskiej i pozyskanie chłopów.
Dla zjednania mieszkańców wsi ogłosił dwa uniwersały (pod Winiarami
2 V i Połańcem 7 V 1794) znoszące poddaństwo osobiste i ograniczające pańszczyznę.


      Po klęsce pod Maciejowicami (10 X 1794) więziony w twierdzy pietropawłowskiej w Petersburgu. Zwolniony przez cara Pawła I w 1796, po złożeniu przysięgi wierności carowi, w 1797 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W lipcu 1798 przybył do Paryża, gdzie współdziałał przy tworzeniu Legionów polskich. Sprzeciwiał się jednak wiązaniu sprawy polskiej z Napoleonem, któremu nie ufał. W 1799 brał udział w zakładaniu w kraju Towarzystwa Republikanów Polskich. Zmarł w Szwajcarii (w Solurze), gdzie spędził ostatnie lata swego życia.

      W 1818 zwłoki Tadeusza Kościuszki sprowadzone zostały do Polski
i pochowane w krypcie św. Leonarda Katedry Wawelskiej.
Serce Naczelnika spoczywa w urnie na Zamku Królewskim w Warszawie. Na jego cześć usypano
w latach 1820–1823 Kopiec Kościuszki w Krakowie
na wzór istniejących w mieście kopców Wandy i Krakusa,

-w 1861 – Kopiec Kościuszki w Olkuszu,
-a w 1917 Kopiec Kościuszki w Połańcu.


      Odkryta przez Pawła Edmunda Strzeleckiego Góra Kościuszki znajduje się
w Australii. Ten szczyt znajduje się w Parku Kościuszki.
Na Wawelu stoi też pomnik bohatera na koniu. Tadeusz Kościuszko ma także swój pomnik w Łodzi znajdujący się na Placu Wolności. Imię Kościuszki nosi polska fregata rakietowa ORP Gen. T. Kościuszko. W USA jedno z hrabstw stanu Indiana nosi nazwę hrabstwo Kościusko. Jest także miasteczko Kościusko w stanie Missisipi.

W Chicago pomnik Kościuszki stoi na prestiżowej i widokowej promenadzie „Solidarity Drive” w centrum miasta, nad jeziorem Michigan.